Τώρα;
Όχι...δεν είναι ακόμη η ώρα...
Ι-δανικές καταστάσεις...
Και νάμαστε πάλι εδώ κάτω από τον καυτό ήλιο του Αυγούστου. Με την "πουσ...λέ" σαγιονάρα στο πόδι, το σουβλάκι στο αριστερό χέρι και την μπίρα εισαγωγής στο δεξί. Στεκόμενοι εν το μέσω της παραλίας με προτεταμένο τον κοιλιακό μυ να βροντοφωνάζουμε: "...ρε μ@λ@κ@, ούτε χώρο για να παίξουμε ρακέτες δεν έχει...". Και ξαφνικά μέσα στην ησυχία του όχλου το ι-φον χτυπά με το ψαγμένο ρίνκτόνε "ντούπου-ντούπου-τσσ-τσσ..." - "ναι...έλα ρε μ@λ@κ@ που είσαι έχω πιει ένα κασόνι μπίρες να σε περιμένω εδώ με τον άλλονε..." (για τα σουβλάκια ούτε λόγος) - "ναι ρε μ@λ@κ@, έρχομαι, καθυστέρησα λίγο γιατί σταμάτησα να πάρω κάτι να φάω, είμαι από τις 12 νηστικός..." (η ώρα είναι 2...) - "αντε ρε μ@λ@κ@, εντάξει περιμένω" - "και πούσε, εγώ θα παίξω μαζί με το Γιάννη ντάξει; πάρε συ το Γιώργο σήμερα" - "καλα ρε μ@λ@κ@, δεν θα τα χαλάσουμε χαχαχαχα, φέρε και καμιά μπίρα..." - "μπαμπάααα, δώσε μου το τηλέφωνο γιατί ...
